De Eigen Lof‑wedstrijd was een open kunstwedstrijd — gelanceerd in de zomer van 2025 door Dijk 92 en de veertien steden en gemeenten uit de Denderregio. Doel van de wedstrijd was een verplaatsbaar kunstwerk te vinden dat letterlijk én figuurlijk de verbinding tussen de deelnemende gemeenten weerspiegelt en dat in 2026 van locatie naar locatie kan reizen binnen de regio.
De oproep stond open voor individuele kunstenaars, collectieven of galeries met een duidelijke band met de streek. Binnen die brede uitnodiging werd creatieve vrijheid centraal gesteld: alle kunstvormen waren welkom, zolang het werk verplaatsbaar en geschikt was voor de openbare ruimte.
Uit de verschillende inzendingen selecteerde de organisatie vijf kunstenaars en hun ontwerpen die elk een eigen visie op verbindende kunst en identiteit van de Denderregio gaven. Voor die tweede ronde kreeg het publiek ook een stem: iedereen uit de regio kon online mee bepalen wie hun favoriet was. De publieke stemming liep tot eind november 2025, waarna een jury de eindbeslissing nam en op 18 december 2025 de winnaar bekendmaakte
De selectie toonde een rijke verscheidenheid aan concepten — van speels en interactief tot poëtisch en symbolisch. De vijf genomineerden waren:
- ’t Meiske van d’ Dender – een bronzen beeld waarin elk van de veertien gemeenten subtiel is verwerkt, symbool voor verbondenheid en toekomst.
- De Verloren Gans – een groot sculpturaal werk dat ook beklommen kan worden, bedoeld als ontmoetingsplek waar mensen verhalen kunnen delen.
- Het Denderhuisje – een speels, kleurrijk object gemaakt uit pvc‑buizen dat de gemeenschappelijke identiteit van de streek wil verbeelden.
- De Kunst‑kade – een compact, mobiel museum‑achtig kunstwerk dat wisselende kunst dichter bij het publiek brengt.
- PANTA RHEÏ – een poëtisch ontwerp van een vissersbootje met een ganzenveer als zeil, dat met Denderwater symbolisch schrijft en verbindt.
Voor Kristine Van Tuyne was dit haar eerste deelname aan een beeldende kunstwedstrijd. Het was een grote uitdaging, maar precies die dynamiek maakte het spannend én waardevol. Haar opdracht was dubbel: een creatief idee bedenken én het realiseren binnen een strikte tijdslimiet, een duidelijk budget en met de technische vereisten van een verplaatsbaar kunstwerk.
De timing was bijzonder krap: na de definitieve selectie van 18 december 2025, terwijl het beeld uiterlijk op 1 maart 2026 klaar moest zijn. Dat betekende dat Kristine haar ontwerp al volledig voorbereid had nog vóór bekend was wie de winnaar zou worden. Omdat ze volledig achter haar idee stond, nam ze dat risico en startte al in half december met de voorbereidingen, zodat zowel de mallenmaker als de bronsgieter net genoeg tijd hadden om het werk te realiseren. Dat vertrouwen in haar eigen idee leidde uiteindelijk tot het resultaat dat je hier vandaag ziet.
